Een Reis om nooit weer te vergeten! Een relaas van de ervaring van Marieke.
‘Laat je niet te veel afkoelen’ zegt een van de vaste bemanningsleden tegen mij en ik loop kort daarop naar binnen, nadat ik nog een foto van de orka’s heb gemaakt die al bijna een half uur naast het schip zwemmen. Zo daal ik af in de buik van het schip, lekker de warmte in. Het schip is binnen niet extreem groot, maar heerlijk warm. En dat niet alleen, de kok is bezig met de lunch. Deze dag maakt hij een goed gevulde soep en versgebakken vlechtbrood. Het ruikt er heerlijk.
We zijn onderweg naar de arctische gebieden op een traditioneel zeilschip. Ik keek al tijden uit naar deze reis en nu is het zo ver en heb ik een reis geboekt. We zeilen inmiddels een aantal dagen richting onze bestemming. En dat gaat voorspoedig, want de wind is ons gunstig gezind en de golven zijn door dat we onder de kust varen zeer beperkt in hun hoogte. Ik ben benieuwd wat deze reis ons allen brengt.
Ervaring op zee
De officieren van het zeilschip zijn ervaren en goed opgeleid voor dit werk. Voordat ze officier werden hebben ze er al heel wat vaardagen op op zee gevaren en hebben naast de theoretische kennis van school in navigatie, weer en wind, zeilen, tuighandeling, elektronica en techniek. Een uitgebreide kennis en ervaring. Maar toch vraag ik me af, hoe leer je varen naar de arctische gebieden? Ik vraag het de eerste stuurman/vrouw.
De eerste stuurman, die overigens een vrouw is, antwoord op mijn vraag, dat het ervaring is van eerdere reizen en overdracht van kennis tussen de verschillende bemanningsleden. Dit naast de algemene kennis die zij leerde op de Enkhuizer Zeevaart School. En dat de reizen naar de arctische gebieden een van haar lievelingsreizen zijn. De uitgestrekte koude gebieden, met vaak intens heldere luchten, diepe fjorden zijn eenvoudigweg meer dan prachtige en vaak nog ongerepte gebieden.
“En de kou dan?” vraag ik. Want ik was net buiten en hoe langer we zeilen hoe meer we richting de bestemming varen, hoe meer de temperatuur daalt. Zij antwoord dat kou een emotie is ze begint te lachen, een zeemansgrapje, het is me duidelijk. Zij vertelt nu serieuzer verder: “De kou daar kun je je goed op kleden: veel laagjes kleding, te beginnen bij goede thermokleding. Maar naast de kleding is het van belang dat je goed voor jezelf en de andere mensen aan boord zorgt. Niet te lang buiten, dan maar een keer vaker van wacht wisselen. Goed eten zodat je genoeg energie hebt. En de andere mensen naar binnen sturen zodra ze het koud gaan hebben. Zoals jij” zegt ze met een brede glimlach en haar vuurrode wangen.
Van boord in een bootje
Als we een uren later dichter in de buurt van het land komen, strijken we gezamenlijk de zeilen en varen we voorzichtig verder op de motor. Er staan meerdere bemanningsleden op de uitkijk naar ijsbergen. In de baai wordt het anker uitgegooid. Het valt me op hoe helder het water is! We ruiken het land, een andere geur dan die van de zee. Heel bijzonder en indrukwekkend. De prachtige ongerepte natuur. Ik ben opnieuw verliefd.
We stappen met een aantal mensen in een bootje, in vakjargon een rib en varen naar de kant. Daar aangekomen lopen we onder begeleiding van een van de gewapende bemanningsleden een stukje langs het water. Hij is onze gids en verteld van alles, over wat we al lopend zien en tegenkomen. Het is dus niet alleen genieten, maar ook nog eens een zeer informatieve en leerzame tocht.
Waarom een geweer mee? Het is in ieder geval hier niet voor de kannibalen, das wel duidelijk, maar IJsberen komen hier in het hele poolgebied voor en wij zijn natuurlijk een mogelijke prooi.
Dan kun je met een geweer een ijsbeer afschrikken en zo zijn wij dan als gast hier op het eiland goed beschermt door de bemanning.
Omdat het schip waarmee we onderweg zijn het grootste deel van de reis gezeild heeft, is de trip behoorlijk duurzaam. Fijn vind ik dat, want ondanks dat ik de prachtige toch naar deze uithoek van de wereld wil maken, vind ik het fijn dat de belasting voor de natuur in dit precaire gebied, laag blijft. Aan boord van het zeilschip zijn we zelfvoorzienend, er is een watermaker, de kok bakt brood en maakt het eten. Geheel zonder fossiele brandstoffen kunnen we aan boord niet leven, dan wordt het koud. Maar het doet me deugd dat het geen groot verbruik is en er tevens op omgang met afval goed word gelet.
Ik ga definitief nog eens, ga jij ook?
De blauwe luchten, het magische ijs en het poollicht. Vrijwel onbewoond en vaak ongerept door de mens.
Al vanaf kinds af aan hebben veel mensen een fascinatie voor de noord- en de zuidpoolgebieden. Deze prachtige gebieden aan het einde van onze aardbol. Prachtig zijn ze. En er zijn meerdere mogelijkheden om die plaatsen te bezoeken en te beleven. Bij Rederij van Linschoten zijn er speciale reizen die naar de arctische gebieden varen. Een reis om nooit meer te vergeten! ‘Ik’ Ik ga zeker nog eens mee.
Droom jij ook over een zeilexpeditiereis in de poolgebieden? Rederij van Linschoten kan deze dromen waar maken, het boekingsproces verliep eenvoudig en al mijn vragen werden uitvoerig en vlot beantwoord.